Hoe stimuleren wij kinderen uit het basisonderwijs om de wereld te kunnen vernieuwen?

Na het lezen van dit artikel werd ik geraakt. Geraakt in een stukje dat ik bij mijn eigen kinderen zie. Zowel in het basisonderwijs als in het voortgezet onderwijs.

Paradox van het onderwijs
De schrijver vertelt over de tijd waarin we nu leven en waarin de positie van onderwijs erg onduidelijk geworden is. Hij doet een poging deze positie te verhelderen aan de hand van de essay A Crisis in Education van filosoof Hannah Arendt waarin zij dieper ingaat op de verschillende problemen en de essentie van het onderwijs. De volgende paradox staat hierin centraal;

Het onderwijs is een uitdaging om kinderen noch aan hun lot over te laten door een gebrek aan vorming en/of traditie noch hen de kans te ontnemen iets nieuws te beginnen.

Goed beeld van de wereld als basis
Regelmatig zit ik met mijn kinderen aan de keukentafel. Hoor de verhalen aan en help ze met diverse schoolse zaken. Altijd rijst weer de vraag: “Mam, waarom moet ik dit leren? Dit heb ik volgens mij helemaal niet nodig. Ik wil nieuwe dingen leren, dingen waar ik enthousiast van wordt en die bijdragen aan mijn toekomst.” Ik leg ze dan uit dat het belangrijk is dat je weet hoe de wereld in elkaar zit en daarom leer je over de geschiedenis en volg je lessen zoals aardrijkskunde en maatschappijleer. Dan volgt er vaak een diepe zucht met de opmerking dat het zo saai is.

Fantasie en creativiteit als basis voor vernieuwing
Dit is voor mij de drijfveer geweest om, als zelfstandige, mij in te zetten om hieraan bij te kunnen dragen. Om het eerste deel van de paradox kunnen we niet heen. Kinderen hebben een basiskennis nodig om hun plek in te kunnen nemen in de maatschappij. Ze mee te nemen in de wereld waarin wij nu leven. Dat gebeurt volop in het onderwijs. Ik hoop bij te kunnen dragen in het tweede deel van de paradox. Kinderen de ruimte geven om met nieuwe materie te werken, hun fantasie en creativiteit levendig te houden opdat zij dit kunnen inzetten om de wereld te kunnen vernieuwen.

Geef kinderen vleugels en laat ze onderzoeken en ontdekken!

Floppy disks en computeronderdelen

Ken je ze nog? De floppy disks? Vorig najaar toen ik onze zolder opruimde kwam ik een hele doos tegen. Vele heb ik zelf gebruikt en nu liggen ze daar klaar om weggegooid te worden of… kan ik er nog wat mee?

En zo ben ik bezig met het voorbereiden voor een nieuwe workshop. Naast de floppy disks stonden er ook nog een paar oude computers, van die bullebakken, en twee laptops die over hun houdbaarheidsdatum heen waren. Na wat rond geneusd te hebben op internet en mijn eigen het raadplegen van mijn eigen fantasie, heb ik genoeg om eerst zelf aan de slag te gaan. Onderzoeken hoe ik de onderdelen aan elkaar ga maken, kijken of het niet te ingewikkeld is en een stappenplan maken welke ik in kan zetten om deze workshop voor kinderen in het basisonderwijs leven in te blazen.
Ze middelen aan te reiken om hun eigen fantasie en creativiteit levendig te houden en om alvast een beetje kennis te laten maken met techniek.

Onderstaand een paar voorbeelden die mijn fantasie prikkelen.

Dank aan Softonic
Dank aan REM visual
Dank aan Recycle ART

De klusbus

Creawijz de Klusbus
Leer door te doen met de klusbus!

Al een tijdje zit ik te broeden op het idee van de ‘Klusbus’. Een bus die bij de school staat en waar je na schooltijd aan de slag kunt met het zogenaamde ‘stoere werk’. Timmeren, zagen, boren en ook zaken als bijvoorbeeld je eigen fietsband plakken of een lampje dat het niet doet, zelf repareren.

Jongeren en techniek
Ikzelf kom uit Apeldoorn en hier kampen bedrijven die in de techniek zitten met het probleem dat er weinig geschikte kandidaten zijn voor vacatures in deze sector. Zoals ik het zie komen kinderen in het onderwijs nauwelijks meer in aanraking met techniek tenzij je er bewust voor kiest. Naar mijn idee ligt de druk in het basisonderwijs teveel op prestatie en ben je slim als je naar de HAVO of het VWO gaat. In mijn ogen ben je slim als je weet waar je goed in bent en wat je leuk vindt en vervolgens een pad kiest wat daarin voorziet. Dus als jij blij wordt van werken met hout en mooie dingen maken dan moet je vooral kiezen voor het vak van timmerman en als je blij wordt van ingewikkelde constructies en allerlei draadjes die een eigen functie hebben dan kies je misschien voor het vak van elektricien. Dan ben je echt slim!
Ik ben ervoor dat je dit vooral ook op jonge leeftijd al moet aanwakkeren. Daarom geef ik workshops aan kinderen in het basisonderwijs waarin ze mogen boren, zagen, nadenken over hoe ze bepaalde constructies kunnen bouwen en vooral ook veel plezier tijdens dit alles hebben. Tijdens de workshops die ik geef valt het mij vaak op dat kinderen moeite hebben met zagen, ze bepaalde motoriek missen of het spannend vinden om met dergelijke machines om te gaan. Niet raar natuurlijk als je kijkt hoe weinig ruimte hier nog voor is. Uitzonderingen daar gelaten.

Week van de techniek
Er is in een heel schooljaar één week waarin techniek centraal staat. Tijdens deze week gaan kinderen op pad naar plekken waar zij met techniek aan de slag gaan. Ze maken kennis met machines en mogen zelf aan de slag met bijvoorbeeld restmateriaal, zagen etc. Ik vind het jammer dat dit maar een week is en dat dit niet structureel een plek heeft in het onderwijs. Volgens mij is dit een gemiste kans want er is geen tot nauwelijks aanvulling op de week van de techniek om de opgedane kennis ‘levend’ te houden en hier popte bij mij de klusbus op.

De klusbus
De klusbus zorgt ervoor dat de opgedane kennis, tijdens de week van de techniek, blijft hangen en dat jongen kinderen kunnen ontdekken waar ze wel en niet goed in zijn. Kinderen die geïnteresseerd zijn in techniek kunnen in de klusbus al op jonge leeftijd kennis maken met de vele aspecten van dit vak. Scholen die meer aandacht aan techniek willen schenken maar hier niet zelf de mogelijkheid voor hebben kunnen gebruik maken van de klusbus. Ik vergelijk het met de bibliotheek bus die ik hier in Apeldoorn regelmatig in de wijk bij school zie staan. De klusbus werkt ongeveer op dezelfde manier. In de bus is een team van vakmensen aanwezig. Zij werken opdrachten uit, beantwoorden vragen van kinderen en bieden hulp als ze tijdens een klus vast lopen. De klusbus zal tijdens en na schooltijd beschikbaar zijn op afspraak en kan een verlengde zijn van de week van de techniek.

Al schrijvende broed ik verder op dit idee en bedenk ik dat deze, wellicht toekomstige, klusbus ook mooi gebruikt kan worden voor de workshops die ik geef!

Ik kruip ook in de huid van mijn held!

Het is dinsdagochtend en ik ben bezig met de laatste voorbereiding voor de workshop ‘Heldencape’ bij kinderopvang Doomijn. Ben er vroeg uitgegaan zodat ik voldoende tijd had om de laatste spullen klaar te maken. Mijn eigen kinderen zitten al aan het ontbijt en mijn dochter laat me weten dat de kerstboom in de kamer omgevallen is! “Maakt ze nu een grapje of is het echt zo?” Ik loop naar de kamer en zie tot mijn ergernis dat ze gelijk heeft. Dit komt nu helemaal niet uit! Mijn tijd heb ik vanochtend echt nodig om de laatste voorbereidingen voor vanmiddag af te kunnen ronden. Het geeft mij een onbehaaglijk voorgevoel dat er nog wel meer anders of fout kan lopen dan hoe ik het voor vandaag gepland had.

Zenuwachtig
Nadat ik zelf ontbeten heb begin ik met de ergste ‘puin’ op te ruimen en de kerstboom zo goed als binnen korte tijd kan, te herstellen. Dit jaar hebben we een alternatieve boom. De basis is een enorme tak van bijna twee meter. Het begint met een enkele tak en op ongeveer één meter hoogte komen de zijtakken. De tak staat in een rond plateau en wordt gesteund door een kruis van planken. Ik was zeer tevreden over het eindresultaat en had naar mijn idee goed gecheckt of de boom stevig stond. De enkele tak heeft namelijk een bocht waardoor het zwaartepunt van de tak niet in het midden zit. Na ongeveer een kwartiertje is de ergste ‘puin’ weg en besluit ik de rest vanavond te doen.

Al snel daarna ben ik bezig met het knippen van de heldencapes, bevestigen van de geknipte capes op karton en de spullen die nodig zijn om de tekening erop te maken klaar te zetten. Het is inmiddels 12:00 uur en onze hond meldt zich. Ik merk aan mijzelf dat ik zenuwachtig ben en voel weer hetzelfde als vanochtend. Twijfel of ik met de hond naar de honden uitlaatplaats dichtbij ga of haar toch meeneem in de auto en naar het bos niet ver van ons huis zal gaan. Op datzelfde moment besef ik me ook dat ik een niet geheel onbelangrijk dingetje vergeten ben en besluit, omwille van de tijd, in de buurt te gaan wandelen met haar.

Niet alert
Op de honden uitlaatplaats kom ik in gesprek met een andere hondeneigenaar. We hebben het over creativiteit en fantasie in onderwijs waar ik soms helemaal in op kan gaan. Mazzel voor de hond want zij en de andere hond hebben elkaar helemaal gevonden en spelen er lustig op los. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat het inmiddels al 13.30 uur is. Ik verontschuldig me richting mijn gesprekspartner en laat haar weten dat ik er vandoor moet. In mijn hoofd heb ik nog een uur en twintig minuten voordat ik moet vertrekken. Ik haast me naar huis, pak snel een boterham op de hand en maak de laatste dingen klaar, stap in de auto en rij naar de kinderopvang.

Creawijz, spullen voor de heldencape

Ergens in de ochtend heb ik in mijn hoofd geprent dat ik er om 14.45 uur moet zijn. Het zenuwachtige gevoel heeft het overgenomen waardoor ik niet helder na kan denken. Ik kom op tijd aan en prijs me even een moment  gelukkig dat er toch ook nog iets goed verloopt, althans…
Bij de hoofdgang bel ik aan om mij te melden. Een verbaasd gezicht met de opmerking: “Ben je er nu al?” “Kwart voor drie is het toch?” zeg ik met een zenuwachtige lach op mijn gezicht. “Ja dat klopt, maar ik heb je om 15.45 uur op de agenda staan, maar kom maar binnen.” Blij met haar reactie loop ik met haar mee naar de groep. Ze laat me weten dat ze eerst nog even wat gaat eten en drinken met de kinderen en dat we daarna kunnen beginnen. Ppppffff…dit loopt echt heel anders dan ik gedacht had. Ik probeer er maar om te lachen, maar voel me er niet fijn bij.

Krijgt deze dag nog een andere wending?
Twee liefdevolle professionele leidsters maken voor de kinderen een overheerlijke cracker klaar en luisteren naar de verhalen die verteld worden. Als de kinderen de nodige aandacht hebben gekregen en het eten en drinken op is mag ik uitleggen wat ik kom doen. In de tijd dat de kinderen hun eten en drinken aan het nuttigen waren heb ik mijn eigen heldencape omgedaan en al wat gesprekjes gevoerd en kennis gemaakt. Na een korte uitleg mogen de kinderen hun held kiezen. Van tevoren heb ik prints gemaakt van diverse figuren uit games, films en boeken. Ik schuif ze onder het t-shirt zodat ze hun held op de cape kunnen overtrekken en in kunnen kleuren. Eigen creaties behoren ook tot de mogelijkheden. Vol vrolijkheid, precisie en met een onderzoekende geest gaan de kinderen aan de slag. Het eerste kind is klaar en komt naar mij toe met de vraag wat ze nu kan doen. Samen met haar haal ik de wasknijpers, waarmee ik het shirt heb vastgemaakt, los en laat haar de cape zien. Nog voordat ik naar haar gezicht kan kijken zie ik dat de tekening op de kop is. Ik kijk naar haar en zie een teleurgestelde blik. Wat ga ik hiermee doen? Snel orden ik mijn gedachten en denk even aan wat Pipi zou doen, het mag nu echt niet nog een keer fout gaan.
Ik vraag haar of ze samen met mij een nieuwe heldencape wil maken. Er ontstaat een lach en samen pakken we een nieuw shirt, schuiven het sjabloon eronder en gaan weer aan de slag.

Blij met mijn eigen heldencape
Als alle kinderen klaar zijn sluit ik de activiteit af. Ik laat de kinderen weten dat ik het vooral heel gezellig en leuk heb gehad en dat ik ook weer geleerd heb vanmiddag. Een paar vragende ogen kijken me aan: “wat heb jij dan geleerd?” “Nou, dat ik nog beter moet opletten als ik een tekening onder de cape doe en ook beter op de tijd moet letten, maar dat ik een volgende keer vooral weer mijn eigen heldencape om doe omdat die ervoor gezorgd heeft dat ik het niet zo heel erg vond om deze fouten te maken!”

De noodzaak van verbeeldingskracht!

Nog even voortborduren op mijn blog van vorige week waarin ik schreef over het Talentenpaspoort van Rob Neutelings. Is dit enkel een mooi initiatief of zou dit ook echt werkelijkheid kunnen worden en zou daar dan ook het talent ‘dromen en fantaseren’ of meer duidend; ‘verbeeldingskracht’ in opgenomen worden?

“Verbeeldingskracht is belangrijker dan kennis. Kennis is beperkt tot alles wat we nu weten en begrijpen, terwijl verbeelding de hele wereld omarmt en alles wat er ooit zal zijn om te begrijpen en te weten. Logica brengt je van A naar B, verbeelding brengt je overal.”
aldus Albert Einstein.

Aanwenden van verbeeldingskracht en noodzaak
Terugkijkend op het begin van de Corona-crisis hebben we kunnen zien dat het leerkrachten in het basis- en het voortgezet onderwijs gelukt is om in hele korte tijd onderwijs op afstand te geven. Wat was er gebeurd als we voor de Corona-crisis de vraag neer hadden gelegd om na te denken over onderwijs op afstand? Hadden deze leerkrachten dan tijd kunnen maken om hun verbeeldingskracht aan te wenden? Of was het nu de noodzaak die ervoor gezorgd heeft om onderwijs op afstand mogelijk te maken?

Wat is de basis van verbeeldingskracht
Kinderen dromen fantaserenDromen en fantaseren zijn het basisingrediënt voor verbeeldingskracht. Je bedenkt iets nieuws voor bijvoorbeeld een bestaand probleem en je ziet het voor je. Door het te verbeelden kan je er mee aan de slag. Je gaat onderzoeken of het haalbaar is en koppelt er vervolgens acties aan om het te realiseren. Dromen en fantaseren behoren tot mijn talenten. Het stond wel op mijn rapport, maar ik kreeg er helaas geen cijfer voor 😉

Nu lees ik graag artikelen op onder andere Brainwash en zo stuitte ik vandaag op het artikel van Avinash Changa. Onder de titel ‘Blijven dromen, het is onze enige redding!’, wat mij natuurlijk gelijk al aansprak vanwege het woord ‘dromen’, vertelt hij over de mogelijkheden van immersieve technologiën. Dit zijn technologieën zoals de VR-bril waarin je letterlijk in een andere wereld staat of augmented reality zoals de app IKEA Place waarmee je hun meubelen visueel in je eigen woonkamer kunt plaatsen. Ook kunstmatige intelligentie is een voorbeeld van immersieve technologie. Dit wordt toegepast onder andere in de zorg met robot ZORA die ingezet kan worden om bewegingsoefeningen bij ouderen te stimuleren. Allemaal technologieën die het mogelijk maken een nieuwe taal te vormen waarmee je emoties overbrengt, door andermans ogen kunt kijken, en andere culturen kunt leren begrijpen.

Dromen als redding
Dromen en fantaseren was voor Avinash zijn redding om te ontsnappen aan de werkelijkheid, een gewelddadig gezin en gebrek aan warmte en liefde. Dromen zijn ook nodig om ideeën vorm te geven. Daar heeft hij over nagedacht en dus roept hij op om te:

“Blijven dromen, het is onze enige redding.”

Deze onderschrijf ik omdat dromen en fantaseren, oftewel verbeeldingskracht, cruciaal is voor onze ontwikkeling als mens en er vaak de mooiste ideeën uit voortkomen.

Verbeeldingskracht stimuleren in het onderwijs
In een van mijn laatste workshops waarin ik met jonge kinderen aan de slag ging om een mini-boomhut te maken, had een groepje een grote ronde ring in de boomhut gehangen. Ik vroeg naar de betekenis ervan, maar daar kreeg ik niet echt een antwoord op en dus benoemde ik het als een ‘teleporteer portaal’. Acht ogen keken mij glazig aan want dat woord kenden zij helemaal niet, laat staan het beeld dat zij zich daarbij moesten vormen.

Door het uit te leggen en voor zover mogelijk, zichtbaar te maken, veranderden de blik in hun ogen. Van glazig en vol onbegrip naar sprankelend en voor ik het wist hadden ze wel tien ideeën bedacht hoe ze zo’n portaal op school in konden zetten. Hoop dat zij vooral ook uitgedaagd worden om verder te mogen ‘dromen’ over misschien wel immersieve technologiën in het onderwijs!

Je diploma is gelijk aan het vak waar je het slechts in bent!

creawijz talentenpaspoortAfgelopen week las ik in ‘De ondernemer’ dit artikel van Rob Neutelings, voorzitter raad van bestuur Curio. Hij vertelt over zijn wens om diploma’s af te schaffen en daarvoor in de plaats een talentenpaspoort in het leven te roepen. Een van de redenen waarom? “Omdat je diploma altijd gelijk is aan het vak waar je het slechtst in bent.” aldus Neutelings.

In het voortgezet- en hogeronderwijs kun je tegenwoordig steeds vaker kiezen voor een jaar waarin je niveau (bv mavo, havo of vwo) nog niet vast staat. In zo’n jaar doe je de vakken op het niveau dat je aankunt, maar stel je bent een kei in wiskunde, maar slecht in Nederlands dan ga je automatisch naar het niveau van Nederlands. Treurig, want je wiskundetalent gaat verloren. Daarnaast zou je ook nog eens gedemotiveerd kunnen raken omdat je vakken onder je niveau doet en in het geheel genomen onvoldoende uitdaging krijgt.


Neutelings stelt voor om de diploma’s af te schaffen. Iets waar ik het volledig mee eens ben. We zijn dan gelijk af van de termen ‘hoog- en laag-opgeleid’. Alsof je niet goed genoeg bent als je de stempel ‘laag opgeleid’ hebt! Er zijn naar mijn idee namelijk betere benamingen voor het eigen maken van kennis; theoretisch- en praktisch leren en laten we dat dan in een talentenpaspoort vastleggen om het vooral positief te houden!

Wie zou er nou niet in een boomhut willen spelen?

Het is dinsdagochtend en ik ben op weg naar kinderdagverblijf BIXO in Deventer. Voorzichtig rij ik met mijn auto richting Deventer want achterin staan drie mini boomhutten met mooie takken waar van alles aangehangen kan worden om er een echte boomhut van te maken. Gisteravond heb ik de spullen klaar gezet. Een bak met gereedschap; boormachine, zaagje, scharen en lijmpistolen en een bak met materiaal om de boomhut aan te kleden. De ijslollystokjes zijn altijd favoriet omdat je er veel van kan maken. Toch neem ik ook altijd stof, stukjes hout van een tak en boomschors mee om de fantasie te prikkelen en kinderen keuzemogelijkheden te geven. Deze laatste heb ik ook als ik de navigatie instel voordat ik wegrij. Ga ik via de snelweg of binnendoor. Ik kies voor de laatste omdat ik relaxed en ontspannen aan wil komen.

We zijn er bijna klaar voor
Eénmaal aangekomen wordt ik hartelijk ontvangen door de vestigingscoördinator. Het is een mooie grote ruimte in de kantine van één van de sportverenigingen en er is ook de mogelijkheid om buiten aan de slag te gaan. Dat is fijn want dan kunnen we buiten gaan boren en zagen. Omdat het een grote ruimte is besluiten we dat het gereedschap centraal in het midden komt te staan zodat iedereen er makkelijk bij kan. Samen met een paar kinderen haal ik de spullen uit de auto en zetten we alles klaar. Voordat we beginnen neem ik heel even de tijd om uit te leggen wat de bedoeling is. De voorbeelden die ik meegenomen heb laat ik zien zodat ze een idee krijgen van wat er mogelijk is. Het heeft effect want een paar kinderen worden enthousiast en willen dolgraag aan de slag. Als ik naar de vestigingscoördinator kijk zie ik haar knikken: we kunnen beginnen!

In de ‘flow’
De twee uur die erop volgen wordt er door alle kinderen aan één stuk door gewerkt aan de mini boomhutten. Er zijn negen kinderen die aanspraak doen op hun creativiteit en fantasie en de leeftijd varieert van zeven tot twaalf jaar. In deze laatste leeftijdscategorie zijn er drie meiden waarvan er twee al een tijdje bij de BIXO komen. Eén meisje is nieuw en al gauw zien we dat ze elkaar gevonden hebben. Met zijn drieën overleggen ze voordat ze aan de slag gaan. Ze zijn alledrie uitgedaagd, hebben plezier en zijn gemotiveerd om er iets leuks van te maken.
In een andere groep werken drie jongens samen waarvan één jongen, volgens de vestigingscoördinator, niet zo heel creatief is. Het tegendeel blijkt want hij wordt aangestoken door de ideeën van de andere jongens in zijn groep. Hij is degene die besluit dat er game-plek in de boomhut moet komen en met een beetje hulp van mij is hij trots op het eindresultaat.

Wel goed opletten
De derde groep bestaat uit de jongsten die vandaag meedoen aan deze workshop. Ondanks hun jonge leeftijd laten zij zich niet weerhouden om hun eigen huisjes van ijslollystokjes te maken. Daar waar ze er even niet uitkomen vragen ze om hulp en door de goede vragen te stellen zien ze zelf in hoe zij dat moeten maken. Ze schromen niet om met de boormachine, de zaag of met de lijmpistolen te gebruiken en beseffen zich heel goed wat de gevaren van deze gereedschappen zijn: je kan je vingers branden aan het lijmpistool en de zaag is scherp dus als je niet uitkijkt heb je een snee in je vinger.

Jammer dat het erop zit
Het is twaalf uur en de tijd zit erop. Als we vertellen dat we gaan opruimen en de tafels gaan dekken voor de lunch laat ieder kind weten dat ze het daar niet mee eens zijn! “Ah, mogen we nog even verder?” “Ik wil dit huisje nog even afmaken.” “Ah, ik heb nog een leuk idee wat ik wil maken?” wordt er geroepen. Dit doet mij altijd weer zo goed omdat het bevestigd dat dit soort workshops een beroep doet op de fantasie en de creativiteit en zeg nou zelf: wie zou er nou niet in een boomhut willen spelen!

Heb jij na het lezen van deze blog interesse in deze workshop? Kijk dan even bij deze workshop of de andere workshops op mijn website of neem contact met mij op via creawijz@gmail.com of bel me op 06 1222 67 33.

Superhelden-cape of je superheld verrassen!

Elk jaar in mei organiseert UITverGROOT de maand ‘Dromen in Kampen‘. Tijdens deze maand kunnen bewoners hun dromen delen en zijn er van allerlei leuke activiteiten voor jong en oud te doen. Zo ook de workshop van Creawijz ‘Maak je eigen superhelden-cape’. Tijdens deze workshop maken kinderen van een t-shirt hun eigen superhelden-cape. Deze cape doe je om als je dingen spannend vindt. Je kruipt dan als het ware in de huid van je superheld en hebt net even wat meer lef om dat wat je spannend vindt, toch te doen.

Op zoek naar een alternatief
Echter door de getroffen maatregelen in verband met het Corona Virus kon dit niet live en dus ging ik op zoek naar een goed alternatief. Het resultaat hiervan is een video-opname waarin ik kinderen stap-voor-stap meeneem om hun eigen superhelden-cape te maken. De basismaterialen (een t-shirt en textielstiften) heb ik verpakt als een pakketje. Ze waren te koop bij Vooruitzicht in Kampen. Dit is een bijzondere winkel in Kampen waar actief aan upcyclen wordt gedaan. Daar wordt ik altijd helemaal blij van!
Deze opdracht was een mooie ervaring om te ontdekken of een digitale workshop ook werkt. Het antwoord hierop is dat ik de volgende keer toch weer live de workshop ga geven.

Shirt voor je superheld
Het is inmiddels juli en tijdens mijn bezoek aan mijn vriendin in Kampen lopen we samen bij Vooruitzicht binnen. In de periode dat de maand ‘Dromen in Kampen’ was ben ik niet in de gelegenheid geweest om deze winkel te bezoeken. Voor mij dus de eerste keer dat ik hier binnen loop. Na een korte kennismaking met de eigenaresse kijk ik rond en geniet van de mooie artikelen die er te koop zijn. 

Ondertussen hoor ik hoe de eigenaresse haar ervaringen tijdens de maand ‘Dromen in Kampen’ te deelt met UITverGROOT. Ik besluit om actief mee te luisteren omdat ik nieuwsgierig ben naar haar ervaring met de pakketjes en video van Creawijz. Ze vertelt me dat er niet zo veel verkocht is, maar dat ze wel een hele leuke ervaring had van een jongen die een pakketje heeft gekocht. Een paar dagen na zijn aankoop deelde zijn vader een paar foto’s met haar. Deze jongen had geen superhelden-cape gemaakt, maar een mooi t-shirt voor zijn eigen superheld: zijn vader!

Zelf aan de slag
Heb jij een superheld waarvoor jij een t-shirt wil maken? Er zijn nog pakketjes over die je voor € 5,00 exclusief verzendkosten (€ 4,00) kunt bestellen. Ben je geïnteresseerd in een workshop ‘Superhelden-cape‘ neem dan contact met mij op via
mail: creawijz@gmail.com of
telefoon: 06 1222 67 33.

Leren door te doen!

Een tijdje terug mocht ik mee werken aan een creatieve denksessie voor het Ministerie van VWS, georganiseerd door UITverGROOT. Het doel van deze sessie was om zoveel mogelijk originele innovatieve ideeën op te halen om het aantal thuis en daklozen te reduceren en te voorkomen dat er nieuwe gevallen van thuis en dakloosheid ontstaan en wat zijn er veel en originele ideeën opgehaald!

Met de uitspraak van Pippi “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!” in mijn achterhoofd heb ik bij kunnen dragen aan deze succesvolle opdracht en genoten van de samenwerking met Diana de Groot. Leren door te doen!

Hieronder een impressie.

Ben je geïnteresseerd in een creatieve denksessie? Via deze link kom je op de site van UITverGROOT. Wil je meer weten over de opdracht van WVS dan volg je deze link en ben je nieuwsgierig naar EetZe in IJsselmuiden? Kijk dan even hier.

Spelen met de zon

creawijz_zonnetje_schaduw
Ontdek hoe je met de zon kunt spelen

Nu het zonnetje zo lekker schijnt is het heerlijk om buiten te spelen, maar in deze tijd lukt dat niet altijd met je vriendjes of vriendinnetjes. Voor de creatievelingen heb ik een leuke opdracht gevonden waarmee je de zon naar binnen haalt.

Plak voor je kind een aantal A4tjes aan elkaar zodat je een lange strook van papier krijgt. Leg de strook zo neer dat de zon erop schijnt. Nu kan je samen met je kind een verhaal maken van zijn favoriete speelgoed. Dieren zijn fijn om te gebruiken, maar auto’s of poppetjes kunnen natuurlijk ook. Misschien kun je met Lego of Playmobil een leuk verhaal maken. Welke poppetjes, auto’s of vormen doen er mee en wat gaan ze doen? Zijn ze aan het wandelen of staan ze stil en kijken ze ergens naar? En wat is dat dan waar ze naar kijken? Afijn, je snapt het wel. Laat vooral de creativiteit van je kind de vrije loop gaan. Prikkel zijn fantasie en laat hem zijn eigen verhaal bedenken.

Breng het over op papier
Zet nu alles zo neer dat de schaduw op het papier te zien is. Je kind kan nu de vormen overtrekken en inkleuren. Benieuwd of hij in de gaten heeft dat de zon draait en de schaduwen veranderen. Hoe gaat hij hier mee om en wat kun jij hem als ouder leren met deze opdracht? Ik wens je vooral veel plezier!

Voor leerkrachten van groep 1 en 2
Dit is ook een leuke opdracht om jouw leerlingen bekend te maken met de vormen: driehoek, cirkel, rechthoek etc. En wat gebeurt er als een andere leerling zijn hand omhoog houdt tussen de zon en het papier. Mogelijkheden genoeg.