Huiswerkopdracht tegen het ‘vereenzamingsvirus’!

Daar zit je dan als leerkracht
Alleen in een lege klas na te denken over hoe jij onderwijs op afstand vorm gaat geven. Logistiek is dat te organiseren en waarschijnlijk heb jij dat al gedaan, maar hoe motiveer jij je leerlingen om bijvoorbeeld met taal aan de slag te gaan? Wat breng jij in om je leerlingen aan te moedigen om te blijven schrijven en te oefenen met spelling, werkwoorden, woordenschat en technisch lezen. Voor al deze leerkrachten heb ik een inspirerende en maatschappelijke opdracht waarin ik graag het faciliterende deel voor mijn rekening neem.

Hoe help ik je hiermee? Dat leg ik hieronder uit:

Waarom?
Deze actie zet ik op:

  • voor alle ouderen in de verpleeghuizen in Apeldoorn waar op dit moment geen bezoek mag komen waardoor ze veel alleen zijn en eenzaamheid op de loer ligt;
  • om bij te kunnen dragen in de ontwikkeling van kinderen;
  • om verbinding te maken tussen jong en oud.

Wat gaan we doen?
We gaan ervoor zorgen dat deze ouderen leuke brieven en tekeningen krijgen om de eenzaamheid een beetje te doorbreken.

Voor wie?
De leerlingen uit jouw klas kunnen een brief schrijven of een tekening maken voor deze eenzame ouderen. Ik heb inmiddels contact met Zorggroep Apeldoorn die heel enthousiast zijn en hier graag aan mee willen werken.

Hoe?
Als jij hieraan mee wilt doen, stuur dan een bericht naar creawijz@gmail.com. Je krijgt van mij vervolgens de instructies voor deze opdracht. Deze kun je aan jouw leerling meegeven. De leerling zorgt ervoor dat de brief of tekening weer terugkomt op school. Als jij voldoende brieven hebt, geef je mij een seintje en kom ik ze bij je ophalen. Ik zorg ervoor dat de brieven bij Zorggroep Apeldoorn terecht komen zodat zij ze kunnen verspreiden onder de bewoners. Als de ontvanger van de brief het leuk vindt kan hij een brief terugschrijven. Deze brieven haal ik op en ik zorg ervoor dat ze weer bij jou op school komen. Jij kunt de brieven weer meegeven aan jouw leerling en wie weet komt er zo een leuke correspondentie op gang.

Wat brengt deze opdracht?
Het doel van deze actie is om te blijven werken aan de taalvaardigheid, het kweken van maatschappelijk besef en door het verbinden van jongeren aan ouderen van elkaar te mogen leren.

Wil jij hieraan meewerken dan kun je contact met mij opnemen via creawijz@gmail.com.

Durf jij het aan?

Durf jij het aan!
Samenwerken en elkaar leren!

Tijdens mijn workshops waarin ik met hamers, schroefmachine en lijmpistool werk krijg ik vaak de opmerking of dat niet te gevaarlijk is. Ik snap dat docenten, leiders en ouders zich dat afvragen, echter mijn ervaring is dat kinderen heel goed weten dat ze voorzichtig moeten zijn. Met een hamer en spijker werken heeft als risico dat je op je vingers kunt slaan, een lijmpistool is heet aan het einde en je kunt er je vingers aan branden en zo kun je nog wel meer kleine ongelukjes bedenken.

Mijn ervaring is dat kinderen altijd laaiend enthousiast zijn als ze mogen timmeren, boren en werken met gereedschap dat nauwelijks gebruikt wordt. Juist in dat enthousiasme raken kinderen gemotiveerd en uitgedaagd en daar zit dus de magie.

Met goede begeleiding en duidelijk instructies laat ik kinderen met gereedschap omgaan en leer ik ze wat ze er wel en niet mee kunnen. Wat ik eigenlijk altijd terug krijg aan het einde, is dat ze vragen wanneer ze dit weer mogen doen.

Spelend leren!

De verwondering bij het blazen van bellen!

Gedurende de opleiding die ik op dit moment volg (PPKE aan de KPZ in Zwolle) is er veel aandacht voor spelend leren. Eén van de vormen van spelend leren is het creatieve proces. In de jaren zeventig had je nog handvaardigheid, tekenen en muziek op school. De creativiteit werd geprikkeld en levendig gehouden. Ik pluk daar nog steeds de vruchten van.

Een opdracht zonder kaders, regels en voorwaarden.
Tijdens de opleiding ‘Grafisch Vormgeven’ die ik in 2012 volgde, zat ik met veel jongeren in de klas. Jongens en meiden in de leeftijd van negentien tot en met begin twintig. Vooral het vak visuele vormgeving vond ik geweldig. Daar waren de opdrachten kort en krachtig en kreeg je alle ruimte om er je eigen invulling aan te geven mits je maar je keuzes kon toelichten. Regelmatig ontstond er stress in de klas. ‘Waar moet ik me aan houden?’, ‘Wat zijn de voorwaarden om een voldoende te halen?’, ‘Welke materialen mag ik gebruiken?’, ‘Moet het volgens de regels die we in deze les hebben geleerd?’ en ga zo maar door. Als deze jongeren hadden geleerd om naar een eindresultaat te werken in plaats van te leren door het proces in te gaan. In het proces zitten namelijk de momenten van verwondering.

Kom in een staat van verwondering!
Herken je dit? Je bent aan het bellen blazen en het lukt niet echt. Toch blijf je doorgaan totdat je een mooie bel hebt geblazen. Je probeert harder te blazen, nog even in je bekertje te dippen of wat zachter blazen en dan… dan is daar een prachtige bel.
Je hebt de smaak te pakken en gaat voor de XXL versie zoals op bovenstaande afbeelding. Je maakt zelf de constructie om deze bellen te kunnen blazen en je verdiept je in het maken van het perfecte bellenblaas-sop. Als alles klaar is ga je naar buiten om dat wat je zelf gemaakt hebt, te testen. Het lukt! Je hebt net je eigen reuzenbel gemaakt. Ik durf te wedden dat er instant een lach op je gezicht verschijnt en het haast een vanzelfsprekendheid wordt om nog een stapje verder te gaan.

Slimme vragen
Neem kinderen mee in het creatieve proces en stel slimme vragen. Geef ze de ruimte om zelf te mogen onderzoeken en uitproberen. Als ze er niet uit komen ben jij degene die de slimme vragen stelt en ze net dat extra stapje laat zetten. Tijdens de workshops die ik organiseer probeer ik daar rekening mee te houden. Soms net een niveautje hoger dan het kind aan kan of gereedschap of materialen inbrengen waar ze nog nooit mee gewerkt hebben.

Er is genoeg te leren als je creatief bezig bent. Daarom ook mijn motto Leren door te doen!